Znęcanie się nad słabszymi

Wszystkie trzy wskazane tu rodzaje czynników można zaobserwować u dzieci, które charakteryzują się tendencją do pastwienia się nad słabszymi. Badał to w Szwecji D. Olweus. Stwierdził, iż typowy prześladowca: miał negatywną postawę wobec ojca i czuł się mniej łubiany przez rodziców niż inne dzieci (ta obserwacja wskazuje, że u takich chłopców powstały problemy w sferze poczucia własnej wartości i to poważne problemy, ponieważ akceptacja rodziców stanowi podstawowy warunek – pozytywnego wartościowania siebie przez dzieci); był silniejszy fizycznie niż inni chłopcy (a więc miał łatwość osiągania przewagi nad innymi). Siła fizyczna stanowi okoliczność, która ułatwia agresję, ponieważ zwiększa prawdopodobieństwo sukcesu czynności agresywnych. Warto dodać, iż typowe ofiary rekrutowały się spośród dzieci słabszych od przeciętnej; osiągnięcia szkolne miał przeciętne lub poniżej przeciętnej. Wynika stąd, iż nauka szkolna nie dawała mu okazji do podwyższania poczucia własnej wartości. Łatwo zrozumieć, że przeciętne osiągnięcia nie mogą zadowalać tych osób, które nie są pewne swojej wartości, które czują się nieakceptowane. Przedstawiona analiza wykazuje, że agresja w pewnych warunkach może stawać się dogodnym środkiem rozwiązywania problemów : własnym „ja”. Jeżeli okazuje się środkiem skutecznym, jeżeli jest wykorzystywana wie- okrotnie, to utrwala się w tej roli i staje się : upływem czasu ważnym czynnikiem równowagi psychologicznej. Znaczy to, że będzie — to ze znaczną regularnością — pojawiać się ako składnik relacji człowieka ze światem. Częstość jej pojawiania się będzie w dużym stopniu funkcją wielkości niepokoju co do własnej wartości czy też co do efektywności tontroli sprawowanej nad własną sytuacją. 3onadto zależeć może także od tego, jakie .standardy agresywności” zostały przyswojone ako składnik poczucia własnej tożsamości.

error: Content is protected !!