ZACHOWANIA AGRESYWNEGO

W jaki sposób opisany w poprzednim rozdziale system, którym jest osobowość człowieka, wpływa na zachowanie się? W jakim stopniu ustosunkowania jednostki do jej społecznego otoczenia dadzą się interpretować za pomocą pojąć, które wprowadzaliśmy opisując osobowość? Aby to pokazać, zajmiemy się określoną formą społecznego zachowania ludzi — agresją, zastanowimy się, co do rozumienia tak ważnego społecznie zjawiska wnosić może sposób myślenia o osobowości, który proponujemy, Z agresją mamy doświadczenia wszyscy. Obserwujemy co dzień jej niezliczone przejawy u drugich i u siebie. Obraźliwe słowa, wymysły, groźby, oskarżenia, pomówienia, szyderstwa, niszczenie przedmiotów, zadawanie bólu, ranienie, zabijanie — to tylko przykłady czynów zaliczanych do kategorii agresywnych. Analiza źródeł agresji prowadzi do wyodrębnienia trzech głównych. Agresja powstaje jako reakcja na zdarzenia, które wywołują gniew, takie jak np.: utrudnianie działań, ograniczanie swobody, pozbawienie czegoś, traktowanie obraźliwe i lekceważące, naruszanie reguł współżycia. Taką formę nazywa się niekiedy „agresją gniewną” lub „agresją emocjonalną”. Agresja bywa także wyuczonym sposobem osiągania celów, które jednostka uważa za pożądane. Dziecko może nauczyć się, że awantura skłania rodziców do dania mu tego, co sobie życzy, człowiek dorosły zaś może uznać, że posługiwanie się przemocą, groźbami czy wymysłami jest dobrym sposobem egzekwowania posłuszeństwa itp. W życiu jednostki grabież, a w życiu społeczeństw — wojna zdobywcza są skrajnymi przykładami sposobów osiągania dóbr przy użyciu środków agresywnych. Tego rodzaju agresja bywa nazywana agresją instrumentalną. Nieraz jest ona realizowana „na chłodno”, ponieważ traktuje się ją tak samo, jak inne sposoby skutecznego zachowania się.

error: Content is protected !!