Spontaniczna agresja a Struktura Ja

Na gruncie panującej przez wiele dziesięcioleci w psychologii — głównie amerykańskiej, a po wojnie także zachodnioeuropejskiej — koncepcji behawiorystycznej, zachowanie się człowieka da się wyjaśniać jako konsekwencja nabywania (uczenia się) sposobów zaspokajania rozmaitych popędów, czyli formowania nawyków, przy czym główne różnice między ludźmi dotyczą tego, jakie to nawyki opanował człowiek dla realizacji swych popędów. Ponieważ nabywanie owych sposobów sprowadza się do różnych form uczenia się, główną uwagę psychologów z tego kręgu skupiły badania nad szeroko rozumianym procesem uczenia się. Dlatego kierunek ten, kiedy odstąpił on od niektórych radykalnych behawiorystycznych tez jego prekursorów, zaczęto nazywać teorią uczenia się. Kierunek ten jest obecnie dość powszechnie krytykowany. Warto jednak zauważyć, że przedstawiony wyżej opis powstawania popędu agresywnego pozostaje w zasadzie w zgodzie ze sposobem myślenia teorii uczenia się w jej nowocześniejszych formach, odrzucających ideę redukcji popędu jako jedynej podstawy procesu uczenia się. Wydaje się nam, że prawa wykryte przez badaczy tego kierunku i koncepcje przez nich proponowane mają pewien zakres zastosowań. Wprawdzie nie jest to zakres tak ogólny, jak to początkowo zakładano, prawa te nie stanowią bowiem klucza do zrozumienia całokształtu procesów regulacji, niemniej jednak opisują one genezę i proces formowania się podstawowych mechanizmów regulacji — tych, które w ramach naszej teorii określamy jako Mechanizmy Popędowo-Emocjonalne.

error: Content is protected !!