Psychologiczna reaktywność jest własnością trwałą

W laboratorium Strelaua, posługując się specjalnym, opracowanym przez niego kwestionariuszem, uzyskano dane, które wskazują, że w ciągu roku na ogół człowiek nie zmienia się poważniej pod tym względem. Jak się okazuje, ludzie różniący się reaktywnością mają niejednakową potrzebę stymulacji: mało reaktywni potrzebują więcej stymulacji niż bardzo reaktywni. Co ważniejsze, wypracowują rozmaite sposoby, aby zapewnić sobie dopływ takiej ilości stymulacji, jakiej potrzebują. Czynią to m.in. przez odpowiedni dobór form życiowej aktywności. Tak np. zauważono, że reaktywność może mieć pewien wpływ na wybór zawodu. W zawodach, które narażają człowieka na silny stres fizyczny (np. pilota) lub społeczny (np. adwokata), spotyka się dość dużo osób o małej reaktywności, natomiast w zawodach, w których oba rodzaje stresu są raczej niskie, występuje zjawisko odwrotne — u stosunkowo wielu osób stwierdzono duży stopień reaktywności. Ludzie o tvch samych zawodach różniący się reaktywnością różnią się też sposobem wykonywania czynności zawodowych: wysoce reaktywni rozbudowują czynności przygotowawcze i pomocnicze tak, by uniknąć sytuacji zaskakujących, natomiast nisko reaktywni zdają się na improwizację, w związku z czym muszą dawać sobie radę ze zjawiskami nieprzewidzianymi.1 Przedstawione tu dane wskazują, że do utrzymania optimum tonizacji ludzie potrzebować mogą różnej ilości stymulacji; podobnie zresztą, jak dla utrzymania równowagi termicznej organizmu jedni potrzebują dużo ciepła, a drudzy mało — jedni czują się najlepiej w krajach gorących, a drudzy zdecydowanie preferują okolice o niskich temperaturach.

error: Content is protected !!