Pozaosobiste dobro

Wydaje się, że klasyfikacja Maslowa pomija tę grupę potrzeb, którą na gruncie naszej klasyfikacji można „lokalizować” w Sieci Wartości, a więc tych, których zaspokojenie wymaga troski o jakieś pozaosobiste dobro. Rzecz jasna, że konkretna treść potrzeb zależy od konkretnych własności określonych obszarów systemu regulacji. Tak np. w zależności od tego, jak kształtowała się Sieć Operacyjna, potrzeby wiedzy i rozumienia mogą dotyczyć tej lub innej sfery rzeczywistości, np. mogą koncentrować się albo na technice, albo stosunkach międzyludzkich lub też dotyczyć muzyki. Stwierdzając, że system regulacji jest źródłem potrzeb, a zarazem przedstawiając ów system jako specyficzną organizację „poznawczą” uformowaną w mózgu człowieka, wskazujemy na pochodność potrzeb od relacji człowiek—świat. W tym samym stopniu, w jakim zarówno Mechanizmy Popędowo-Emocjonalne, jak i Sieć Poznawcza kształtują się pod wpływem otoczenia społecznego, potrzeby, jakie z ich ukształtowania się wiążą, muszą być społecznie określone. System regulacji, tworząc potrzeby, wytwarza zarazem środki zaspokajania potrzeb. W systemie tym zostają wypracowane wyobrażenia przedmiotów i sytuacji zaspokajających potrzeby, tworzą się programy czynności, za pomocą których przedmioty te i sytuacje mogą być osiągane. Cały ten proces przebiega wedle swoistego porządku, ponieważ w trakcie rozwoju kształtują się i stabilizują reguły organizujące go. Reguły te przejawiają się w formie właściwych każdej jednostce strategii wyboru celów życiowych i zasad ich realizacji (czyli zadań w terminologii Kazimierza Obuchowskiego), a także trwałych postaw wobec rozmaitych przedmiotów otoczenia. Poznając te reguły, osiągamy możliwość przewidywania zachowania się ludzi, w tym także własnego zachowania się (jeżeli potrafimy wykrywać zasady, którymi rządzi się nasz własny system regulacji). Musimy jednak pamiętać, że wiele takich „reguł” postępowania (potocznie uznawanych za przejaw charakteru człowieka) ulega mniejszym lub większym zmianom w ciągu życia, toteż trudno jest orzec o człowieku coś, co raz na zawsze byłoby prawdziwe.

error: Content is protected !!