Osobowość jako centralny System regulacji

Przedstawiona wyżej w zarysie charakterystyka systemu, który został określony jako osobowość, miała za zadanie wskazać te jego właściwości, dzięki którym pełni on funkcje regulacji stosunków między człowiekiem a światem. W istocie funkcje regulacyjne są pełnione przez ogromną liczbę rozmaitych, mniej lub bardziej złożonych mechanizmów. Weźmy pod uwagę jakąkolwiek czynność człowieka: czy to będzie chodzenie, zapinanie guzików, chwytanie przedmiotów, narysowanie linii prostej, użycie młotka do wbicia gwoździa, odczytanie litery, rozpoznanie twarzy, dodanie dwóch liczb jednocyfrowych czy cokolwiek innego równie — zdawałoby się — prostego, wręcz elementarnego, żadna z tych czynności nie może dojść do skutku, zanim w umyśle nie zostanie wytworzone odpowiednie „urządzenie” — układ funkcjonalny, jak to nazywał wybitny radziecki neuropsycholog, Aleksander Łuria. U niemowlęcia nie istnieją tego rodzaju układy funkcjonalne i dlatego nie jest ono w stanie wykonać żadnej z wymienionych tu czynności. Takie układy tworzą się w ciągu życia pod wpływem doświadczenia, a nie jako automatyczna konsekwencja dojrzewania. Są one pewnego rodzaju mechanizmami regulacji, ponieważ sterują zachowaniem tak, aby osiągało ono określone rezultaty zgodne ze standardem. W wykonywaniu najprostszej czynności, np. wbijania gwoździa młotkiem, musi zajść taki proces sterowania, który doprowadzi do zgodności między standardem (wbity gwoźdź) a zachowaniem (odpowiednie ruchy rękoma), przy czym realizacja tego standardu odbywa się dzięki dostosowaniu kolejnych ru- ęhów (skurczów mięśni) do odpowiednich wzorców ruchowych uprzednio utworzonych w mózgu.

error: Content is protected !!