Można więc powiedzieć

Zapotrzebowanie na stymulację jest funkcją z jednej strony czynników wewnętrznych, określających optimum tonizacji, a z drugiej — czynników zewnętrznych określających ilość stymulacji dostępnej. Te dwa czynniki nie są niezależne, albowiem poziom optymalny zależy w pewnym stopniu od ilości stymulacji, jakiej człowiek jest poddawany. Ale nie tylko. Są również bardziej stałe indywidualne różnice w zakresie optimum tonizacji, które wyrażają się w systematycznie większym lub mniejszym zapotrzebowaniu różnych osób na stymulację. Różnice te stanowią przedmiot intensywnych badań prowadzonych od wielu lat przez prof. Jana Strelaua z Uniwersytetu Warszawskiego. Jan Strelau zajął się zjawiskiem, które nazwał psychologiczną reaktywnością człowieka. Pojęcie to, mające związek z koncepcją typów systemu nerwowego stworzęną przez Iwana P. Pawłowa i rozwiniętą w laboratoriach radzieckich B. Tiepłowa, W. D. Niebylicyna i innych, odnosi się do pewnej hipotetycznej właściwości aparatu odbioru i przetwarzania bodźców. Według Strelaua można wyodrębnić ludzi reaktywnych, tj. takich, u których już stosunkowo słabe bodźce wywołują pobudzenie, a bodźce niezbyt silne pozwalają osiągnąć próg wydolności, tzn. dalszy ich przyrost nie wywołuje zmian reakcji. Można o osobach tych powiedzieć, że są „wrażliwe”, a zarazem mało odporne. Są przeciwieństwem ludzi .mało reaktywnych, którzy nie reagują na słabe bodźce próg wydolności osiągają dopiero wtedy, gdy zostaną poddani działaniu bardzo silnych bodźców. W praktyce spotykamy różne stopnie psychologicznej reaktywności; ludzi o bardzo dużej ludzi o bardzo małej reaktywności jest niewielu.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!