Mechanizmy regulacji

Łatwo zrozumieć, że człowiek dysponuje ogromną, niemal nieprzeliczalną liczbą tego rodzaju „mechanizmów regulacji”. Mechanizmy te układają się w hierarchie; weźmy choćby przytoczony przykład wbijania gwoździa: czynność wbijania gwoździa składa się ze znacznej liczby subczynności (chwytanie młotka, ustawienie gwoździa, uderzenie w jego główkę, sprawdzenie efektów), z kolei każda z subczynności składa się z dalszych elementów: aby schwycić młotek, trzeba odpowiednio skierować rękę i wykonać właściwy ruch dłonią i palcami, a każdy z tych elementów da  się rozłożyć na jeszcze prostsze składniki (na skurcze mięśni, które są niezbędne do wykonania danego ruchu). Z drugiej strony sama czynność wbijania gwoździa bywa z reguły składnikiem większej całości, której jest podporządkowana (nip. mocowania deski), a ta z kolei składnikiem jeszcze większej całości (sporządzania stołu) itd. Którykolwiek z tych poziomów czynności byśmy rozpatrywali, na każdym z nich czynność jest rezultatem odpowiednio rozbudowanych układów funkcjonalnych. Badanie osobowości jest badaniem systemu, od którego własności zależy sterowanie całym tym nieprzeliczalnym zbiorem mechanizmów; systemu, dzięki któremu aktywność człowieka nie stanowi luźnego nagromadzenia zmieniających się coraz to nowych czynności, lecz ma formę zorganizowaną, jest uporządkowana w większe całości — w działania, które z kolei składają się na działalność życiową. Dlatego właśnie możemy powiedzieć, że osobowość — to centralny system integracji i regulącji czynności ludzi.

error: Content is protected !!