Centralny system

Nasz sposób przedstawiania osobowości jako centralnego systemu integracji i regulacji zachowania się ludzi zakładał, że jest to system, który kształtując się w ciągu życia — przede wszystkim w dzieciństwie i młodości — warunkuje relacje człowiek—świat. O ile w początkowych stadiach rozwoju relacja ta określona jest przede wszystkim przez własności otoczenia, o tyle w miarę kształtowania się osobowości w coraz większym stopniu od .podmiotu zależy, jak się ona będzie układała. Tak więc analizując proces formowania osobowości możemy dojrzeć przesłanki dla ukształtowania podstawowych zasad tej relacji. Chcemy jednak podkreślić, że proces ów nie polega na formowaniu stałych cech, które determinują stały wzór reagowania w sytuacjach życiowych. Osobowość jest systemem funkcje tego systemu jako całości odpowiadają za to, co człowiek uczyni w konkretnej sytuacji. Aby myśl tę skonkretyzować, przedstawimy w dwóch kolejnych rozdziałach, w jaki sposób opisany przez nas system regulacji steruje społecznym zachowaniem się ludzi. Rozpatrzmy dwie formy tego sterowania: taką, która polega na podejmowaniu czynności agresywnych, i taką, która prowadzi do pojawiania się czynności prospołecznych. Stoimy na stanowisku, że każda z tych form społecznego zachowania .może być kontrolowana przez różne instancje regulacji oraz że konkretne formy ludzkiej działalności są funkcją aktywności całego systemu i relacji, jakie w nim zachodzą w związku z sytuacją, w jakiej człowiek się znalazł.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!