Agresywne popędy

W tworzeniu się tak rozumianego „popędu agresywnego” współuczestniczyć będą zatem różne czynniki. Z jednej strony cechy wrodzone układu nerwowego mogą określać wyjściowy poziom zapotrzebowania na stymulację. Cechy środowiska, w którym dziecko wzrasta, mogą ten poziom obniżać lub podwyższać. Z kolei okoliczności wzrastania mogą dziecku ułatwiać uczenie się agresywnych technik dostarczania sobie stymulacji lub też dostarczać mu innych sposobów. W ten sposób rozumiejąc naturę „popędu agresywnego”, w innym świetle dostrzeżemy pewne fakty dotyczące np. genezy przestępczości. Otóż, w toku badań prowadzonych w Danii przez B. Hutchingsa, m.in. stwierdzono przy porównywaniu częstości występowania zachowań przestępczych wśród dzieci adoptowanych oraz ich naturalnych i przybranych rodziców, że podobieństwo pod tym względem jest większe między rodzicami naturalnymi a dziećmi niż między rodzicami przybranymi a dziećmi. Na pierwszy rzut oka mogłoby wydawać się, iż fakt ten dowodzi, że skłonności przestępcze są wrodzone; gdyby były nabyte, to główną rolę w ich powstawaniu powinny odgrywać cechy rodziców przybranych (którzy dziecko wychowywali), a nie cechy rodziców biologicznych (którzy dziecko urodzili). Jednakże wniosek taki nie byłby zasadny. Można na gruncie przedstawionych wyżej danych przedstawić zupełnie inny tok rozumowania: jest prawdopodobne, iż cecha tempera- mentalna — poziom reaktywności — jest przekazywana dziedzicznie. Cecha ta sama przez się nie określa agresywności, a tym bardziej przestępczości. Natomiast niska reaktywność dziedzicznie przekazana może sprzyjać formowaniu agresywnego popędu, jeżeli środowisko wychowawcze nie umie sobie poradzić ze zwiększonym zapotrzebowaniem dziecka na stymulację.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!