Agresywne popędy

W tworzeniu się tak rozumianego „popędu agresywnego” współuczestniczyć będą zatem różne czynniki. Z jednej strony cechy wrodzone układu nerwowego mogą określać wyjściowy poziom zapotrzebowania na stymulację. Cechy środowiska, w którym dziecko wzrasta, mogą ten poziom obniżać lub podwyższać. Z kolei okoliczności wzrastania mogą dziecku ułatwiać uczenie się agresywnych technik dostarczania sobie stymulacji lub też dostarczać mu innych sposobów. W ten sposób rozumiejąc naturę „popędu agresywnego”, w innym świetle dostrzeżemy pewne fakty dotyczące np. genezy przestępczości. Otóż, w toku badań prowadzonych w Danii przez B. Hutchingsa, m.in. stwierdzono przy porównywaniu częstości występowania zachowań przestępczych wśród dzieci adoptowanych oraz ich naturalnych i przybranych rodziców, że podobieństwo pod tym względem jest większe między rodzicami naturalnymi a dziećmi niż między rodzicami przybranymi a dziećmi. Na pierwszy rzut oka mogłoby wydawać się, iż fakt ten dowodzi, że skłonności przestępcze są wrodzone; gdyby były nabyte, to główną rolę w ich powstawaniu powinny odgrywać cechy rodziców przybranych (którzy dziecko wychowywali), a nie cechy rodziców biologicznych (którzy dziecko urodzili). Jednakże wniosek taki nie byłby zasadny. Można na gruncie przedstawionych wyżej danych przedstawić zupełnie inny tok rozumowania: jest prawdopodobne, iż cecha tempera- mentalna — poziom reaktywności — jest przekazywana dziedzicznie. Cecha ta sama przez się nie określa agresywności, a tym bardziej przestępczości. Natomiast niska reaktywność dziedzicznie przekazana może sprzyjać formowaniu agresywnego popędu, jeżeli środowisko wychowawcze nie umie sobie poradzić ze zwiększonym zapotrzebowaniem dziecka na stymulację.

error: Content is protected !!