Zabawa i rekreacja

Wychowawcy  kształtujący środowisko kulturowe i wykorzystujący je w procesie wychowania resocjalizującego muszą troszczyć się o zapewnienie wychowankom nie tylko odpowiednich warunków nauki szkolnej i pracy, ale i szeroko rozumianej zabawy. Zabawa różni się zasadniczo od pracy i obejmuje, podobnie jak aktywność szkolna, czynności zwrotne, z tym że w wypadku zabawy podmiot wykonujący czynność pragnie doznawać określonych, przejściowych stanów uczuciowych. Mówiąc inaczej, człowiek, który się bawi, to ten, kto tak organizuje swoją aktywność, aby doznawać przyjemności. Ujmując rzecz nieco inaczej, powiemy, iż zabawa to jedna z form rekreacji. Do rekreacji zaś zaliczamy czynności podporządkowane aktualnie odczuwanym potrzebom. W wypadku zabawy na plan pierwszy wysuwa się dążenie do wypoczynku, rozrywki. Bywa jednak i tak, że aktualnie odczuwane potrzeby skłaniają człowieka do działalności poznawczej, twórczej. Porównując rekreację z innymi formami aktywności ludzkiej, wyznaczonej istniejącymi sytuacjami społecznymi, odwołamy się do określenia, które sformułował J. Dumazedier. Jego zdaniem rekreacja są to czynności, którym ich podmiot może się oddać całkowicie dobrowolnie, poza zobowiązaniami zawodowymi, rodzinnymi i społecznymi, po to, aby wypocząć, rozerwać się i rozwijać fizycznie czy psychicznie, korzystając z określonych dóbr kultury i biorąc udział w jej wzbogaceniu. Według sformułowania zaproponowanego przez M. Kapłana, rekreacja to wykorzystywanie czasu, w którym człowiek ma najwięcej możliwości, aby być sobą (Kłoskowska 1964, s. 164).
Interesuje nas specjalnie rekreacja organizowana w grupach i instytucjach, których funkcja polega na stwarzaniu wychowankom warunków do prezentowanej wyżej aktywności. Chodzi nam więc o ich udział w systemach społecznych, umożliwiających rekreacyjne wykorzystanie dóbr kultury.

error: Content is protected !!