Wzory motywujące, mogą być akcentowana w procesie nauczania

Przyjmując, że przysposobienie się do aktywności zgodnej z określonymi oczekiwaniami społecznymi stanowi funkcję odpowiedniego układu uczenia się (w grupach i w zespołach dwuosobowych oraz auto uczenia się) wypada podkreślić, że bądź sprawa sposobów czynności, czyli wzorów operacjonalizujących, bądź sprawa celów, czyli wzorów motywujących, może być akcentowana w procesie nauczania. W pierwszym wypadku mamy do czynienia z układami wychowawczymi usprawiającymi, tj. uczącymi operacji, w drugim z układami uczącymi motywacji. Czym różnią się te dwie odmiany układu uczącego? Otóż w wypadku układów uczących operacji doświadczenia uczące wiąże się nie tyle z wyborem takich czy innych celów, ile raczej z wyborem takich czy innych sposobów zachowania się. I tak np. w toku szkolenia instruktor ocenia ćwiczenie uczących się niezależnie od tego, z jakich motywów ćwiczenie zostało wykonane. Inaczej w wypadku układów uczących motywacji. W tej sytuacji nagroda nie stanowi następstwa udanego wykonania takiej czy innej operacji, lecz stanowi następstwo wybrania takiego lub innego celu, spośród wielu celów stanowiących potencjalną wartość, tj. takich, które umożliwiają zaspokojenie określonych potrzeb. I tak np. z nagrodą spotyka się rzetelne wykonanie zadań szkolnych, a z karą nieusprawiedliwiona absencja w pracy zespołu działającego w warsztatach zakładu poprawczego. I tak np. uroczyste podziękowanie otrzyma wychowanek, który ofiarował swój czas pracy dla dobra społecznego, a bez takiego podziękowania pozostanie ten, kto nie uczynił nic bez odpowiedniego ekwiwalentu pieniężnego.

error: Content is protected !!