Wskazane wyżej twierdzenia stanowią podstawę przewidywań, na których opierają się zalecenia interwencyjne

Szukając zatem zależności między pożądanymi zmianami i stanami rzeczy a działaniami wychowawczymi, metodyka wychowania stara się uchwycić zależności przyczynowe, które mają charakter zależności dających się wykorzystać w działalności praktycznej. Chodzi tu więc o tzw. zależności sprawcze, a zatem o zdarzenia, które nie tylko są przyczyną zdarzeń pożądanych, ale i mogą być przez nas celowo wywoływane. Interesują więc metodykę wychowania te przyczyny, które można wykorzystywać w projektowaniu działania. Metodyka wychowania stara się więc analizować twierdzenia różnych nauk i wykrywać wśród nich twierdzenia o związkach sprawczych. Dopiero bowiem dysponując takimi twierdzeniami, możemy wskazywać nie tylko na cechy istotne zdarzeń wyróżnionych jako pewna całość (np. fakt czy układ wychowawczy), ale i na zachodzące między nimi związki przyczynowe, które decydują o istnieniu tej całości oraz o dokonujących się w jej ramach zmianach ważnych dla realizacji naszych zamierzeń. W rezultacie metodyka wychowania operuje nie tylko modelami pojęciowymi opisującymi rzeczywistość, ale i wyjaśniającymi ją. I tak np. model układu wychowawczego obejmuje nie tylko cechy samego procesu wychowania, pozwalające wyróżnić ten proces spośród innych procesów, ale i wskazuje na istotne i dające się kształtować cechy rzeczywistości, od których zależy tempo, efektywność i ekonomiczność tego procesu. Są to cechy podmiotu, przedmiotu i warunków zewnętrznych wychowania, decydujące o zamierzonych skutkach funkcjonowania układu wychowawczego. Dopiero bowiem znając taki kompleks cech wiemy, na co mamy oddziaływać, by wywołać taką zmianę w funkcjonowaniu układu wychowawczego, dzięki której uzyskujemy pożądany skutek.

error: Content is protected !!