W systemie komplementarnym kładzie się ogromny nacisk

Permanentnie prowadzona praca diagnostyczna pozwala na odpowiednią elastyczność w postępowaniu wychowawczym. Dużą wagę przypisuje się indywidualnej i grupowej psychoterapii oraz indywidualnemu i grupowemu doradzaniu wychowawczemu. Zmierza się także do tego, aby tworzyć wiele różnych grup rekreacyjnych, tak by każdy wychowanek mógł brać udział w tych zajęciach zbiorowych, które interesują go najbardziej. Nie są to jednak środki zasadnicze. „Przywiązuje się bowiem informuje Maria Grzegorzewska także wielką wagę do sposobu przyjęcia nieletniego do zakładu, do pracy ekipy specjalistów, atmosfery zakładu, programu jego działalności, do kształcenia ogólnego i zawodowego, współpracy z rodzicami, kontaktu z sąsiedztwem itp. Słusznie uważa się, że wszystko odgrywa pewną rolę w terapii psychopedagogicznej”. Podstawowe założenia systemu komplementarnego uznajemy za słuszne. Nie sądzimy jednak, iż zawsze należy rezygnować z rozwiązań postulowanych przez zwolenników systemu homogenicznego. Uważamy bowiem, że wszystkie przypadki krańcowego nasilenia tych stanów osobowości, które sprzyjają wykolejeniu i wymagają traktowania wychowanka bardzo odbiegającego od przeciętnego, muszą być wyodrębnione i poddane oddziaływaniom w specjalnych zakładach resocjalizujących lub choćby w specjalnych grupach wychowawczych. Do przypadków tych zaliczamy np. nasilone stany neurotyczne czy psychopatyczne, a także wykolejenie społeczne, które współwystępuje z oligofrenią. Również troska o interesy społeczeństwa zmusza do odrębnego traktowania młodzieży, która ze względu na zaawansowane wykolejenie przestępcze stanowi poważne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia obywateli.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!