W pierwszym wypadku chodzi o cechy czynności dające się określić za pomocą terminów

Z powyższych przykładów łatwo wysunąć wniosek, iż człowiek, który pełniąc rolę społeczną, wykonuje pewną czynność, nie tylko dochodzi do wyniku powodującego określoną użyteczność (wykonanie), ale i wyraża swój stosunek do tego, co wykonuje, do tego, z kim wykonuje i do tego, kogo dotyczy wynik (ustosunkowanie). W pierwszym wypadku (wykonanie) chodzi o cechy czynności dające się określić za pomocą terminów: „gorzej lepiej”, „poprawnie błędnie”, a więc o cechy sprawiające, iż wynik posiada pewien walor obiektywny. Wskazując natomiast na ustosunkowanie, podkreślamy tym samym te cechy wykonania, tj. cechy wyniku i struktury czynności, które są manifestacją stosunku sprawcy do wykonywanych czynności, do samego siebie, do otoczenia. Wykonywanie czynności, manifestujących wykonanie i ustosunkowanie odpowiadające mniej lub bardziej społecznym oczekiwaniom, może być nie tylko reagowaniem na społeczne oczekiwania, powtarzającym czynności zgodne z bezpośrednimi naciskami (zleceniami) i sankcjonującymi je wzorcami (określającymi oczekiwane społecznie kategorie celów) i normami (określającymi oczekiwane społecznie środki i sposoby realizacji). Wykonywanie czynności może być także wykonaniem i ustosunkowaniem wyrażającym wyłącznie określone interesy społeczne, choć nie wywołanym żadnymi naciskami (zleceniami bezpośrednimi, wzorami i normami), a niejednokrotnie nawet sprzecznym z naciskiem społecznym.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!