Uważając twórczość za szczególnie ważkie świadectwo progresywnego rozwoju osobowości

Przedstawiamy ten rozwój jako szereg zmian kierunkowych (wektorów) prowadzących: od spostrzegania synkretycznego (całościowego, globalnego) do analitycznego (dotyczącego konkretnych obiektów i zdarzeń), a następnie do spostrzegania intelektualnego (nawiązującego do pojęć ogólnych i ogólnych zależności przyczynowo-skutkowych);
od myślenia zmysłowo-ruchowego (obrazowego i konkretnego) do myślenia dotyczącego operacji konkretnych (wyobrażeń odtwórczych i wytwórczych, to jest przeżyć opartych na spostrzeganiu konkretnych obiektów i zdarzeń), a następnie do myślenia dotyczącego operacji formalnych (logicznych i przyczynowo-skutkowych, abstrahujących od tego, co jest dane w bezpośrednim spostrzeganiu, czyli nawiązujących do ogólnych pojęć opierających się na wyobrażeniach, i równocześnie odwracalnych, to jest do myślenia wnioskującego nie tylko o skutkach na podstawie przyczyn, ale i o przyczynach na podstawie skutków); od syntonii (współdoznawania z drugim człowiekiem przeżyć przyjemnych i przykrych obserwowanych bezpośrednio) do sympatii (współdoznawania na podstawie zrozumienia przeżyć człowieka lub ludzi, skłaniającego do interwencji wyrażającej własny system wartości), a następnie do teliczności (współdoznawania w toku wspólnego reagowania na daną sytuację, zgodnie z własnym systemem wartości).

error: Content is protected !!