Socjalizujące uczenie się

Socjalizacja jest zawsze kształtowaniem układów psychicznych (dyspozycji osobowościowych) następującym dzięki internalizacji wzorów aktywności. Wzory te dotyczą rozmaitych aspektów i rodzajów wykonania i ustosunkowania cechującego postępowanie ludzi.
Wpajanie wzorów zawsze rozpoczyna się od Symbolicznego przedstawiania aktywności dającej się powtórzyć w analogicznych sytuacjach. Wzory dotyczące tej aktywności mogą oznaczać: operacje manualne czy umysłowe, które ktoś jest w stanie samodzielnie wykonać, ustosunkowania, które może manifestować, i dążenia do określonych celów, które potrafi przeżywać. Dostrzegamy więc wśród tych wzorów takie, których przyjęcie predysponuje do realizacji krótkotrwałych zadań podjętych przez członków, stworzonych dla doraźnych potrzeb, zespołu społecznego. Ale dostrzegamy wśród tych wzorów i takie, które obejmują wiele różnorakich czynności i sytuacji, a więc odznaczają się wysokim stopniem algorytmizacji. Chodzi tu szczególnie o wzory, których internalizacja stanowi warunek efektywnego uczestnictwa w społeczeństwie. Tego rodzaju uczestnictwo wymaga przyswojenia kulturowych wzorów aktywności odznaczających się bardzo różnymi stopniami algorytmizacji. Chodzi przy tym nie tylko o wzory aktywności znanej i „powielanej”, ale i o wzory aktywności sprzyjające tworzeniu się wzorów nowych i oryginalnych, pewna bowiem doza konstruktywnej społecznie samodzielności niezbędna jest każdemu członkowi społeczeństwa. Chodzi więc nie tylko o środki i sposoby umożliwiające aktywność według już istniejących wzorów, ale i o takie oddziaływania, które np. polegają na podtrzymywaniu czynności nowych i oryginalnych, a przy tym dających się powtórzyć (wzorcowych) i korzystnych społecznie.

error: Content is protected !!