Socjalizacja edukacyjna i socjalizacja reedukacyjna czyli resocjalizacja

Rozpatrując znaczenie wzorów motywujących od strony ich walorów, jako czynników postulowanej socjalizacji, wypada stwierdzić, iż chodzi tu o wzory, których przyswojenie przysposabia do preferowania określonego reagowania na dane oczekiwania społeczne. Mówiąc inaczej chodzi tu o wzory, których przyswojenie stanowi czynnik względnie trwałych ustosunkowań, umożliwiających człowiekowi konstruktywny udział w określonym społeczeństwie. Jednakże efektywny udział tego rodzaju jest możliwy nie tylko wówczas, gdy wytwarzają się odpowiednie, względnie trwałe pozytywne ustosunkowania, ale i dopiero wówczas, gdy zostaną wyeliminowane określone względnie trwałe negatywne ustosunkowania. Dotyczy to przede wszystkim osób wykolejonych społecznie. Niewątpliwie proces wykolejenia społecznego jest to w ostatecznym efekcie proces uczenia się wykolejającego. Można by więc powiedzieć, że socjalizacja młodzieży wykolejonej społecznie musi polegać między innymi na „oduczeniu się” tego, czego ją życie nauczyło. Chodzi także o to, by dzięki temu oduczeniu się nastąpiło nauczenie się tego, czego się przedtem dana osoba nie nauczyła lub co utraciła wskutek wykolejających ją doświadczeń. Efektem socjalizującego uczenia się jest zawsze względnie trwała zmiana w zachowaniu. Może ona polegać bądź na wystąpieniu zachowań się, których dawniej nie było, bądź też na ustąpieniu zachowań, które dawniej mniej lub bardziej często występowały. W pierwszym wypadku mówimy o uczeniu się edukacyjnym, czyli o edukacji, w drugim o uczeniu się reedukacyjnym, czyli o reedukacji.

error: Content is protected !!