Schemat 1

Do zasad określających psychoterapeutyczną funkcję specjalnego wychowania resocjalizującego zaliczamy zasadę akceptowania, która wymaga od osoby oddziaływającej ustosunkowania się podobnego do ustosunkowania się lekarza wobec pacjenta (tzw. postawa terapeutyczna); ustosunkowanie to powinno być równocześnie manifestacją życzliwości. Tak zatem odrzuca się ustosunkowanie, którego wyrazem jest koncentrowanie się na pytaniu: winien czy nie winien, dobry czy zły, zasługuje na potępienie czy nie zasługuje. Nie zakłada to przy tym rezygnacji np. z kar czy też krytykowania, stosowanych ze względu na ich celowość, ich resocjalizacyjną efektywność. Zasada akceptowania nie zakłada rezygnacji z oceny, nakazuje ją jednak traktować jako element diagnozy, a nie podstawę do wymierzania jakiejś absolutnej sprawiedliwości. Wychowawca powinien akceptować wychowanka takim, jakim jest, i bez względu na to, jak bardzo dezaprobuje jego czyny, powinien starać się uczynić nawet najbardziej wykolejonego człowieka lepszym i szczęśliwszym, a jednocześnie bardziej wartościowym społecznie. Zasada respektowania wymaga liczenia się z  jako osobą, która sama musi odegrać zasadniczą rolę w przemianach składających się na proces jej resocjalizacji. Wychowawca stara się więc zainspirować procesy samowychowania i wszystko, co robi, ma służyć temu celowi. Zasada ta jest więc sprzeczna z postępowaniem, w którym głównym twórcą przemian osobowości wychowanka byłby sam wychowawca, od którego wychowanek stałby się w pełni uzależniony najpierw bezpośrednio, a potem poprzez przyswojony mu sztywny wzór osobowy.

error: Content is protected !!