Samo wychowanie rozwijające wystarczyć tu nie może

Potrzebne jest także nauczanie, którego rezultatem jest uczenie się wzorów aktywności, warunkujących socjalizację zgodną z przyjętym ideałem wychowawczym (uczenie się edukujące). A w przypadku młodzieży wykolejonej społecznie niezbędne jest także takie nauczanie, które powoduje uczenie się reedukujące (oduczanie się), stanowiące konieczny warunek wymienionego wyżej uczenia się edukującego. Istnieją dość istotne różnice między wychowaniem nauczającym a wychowaniem rozwijającym (nazywanym bardzo rozmaicie). Ale może najważniejszą różnicą jest to, że w wychowaniu nauczającym, reprezentującym interesy społeczeństwa, wychowawca wpaja wzory aktywności, kumulujące kulturowy dorobek pokoleń, albo realizuje cele destrukcyjne, respektując zastany system norm; natomiast w wychowaniu rozwijającym wychowawca, koncentrując uwagę na osobowości przedmiotu wychowania, ujawnia i podtrzymuje to, co w osobie wychowywanej spontaniczne i niepowtarzalne, oryginalne a przy tym cenne społecznie. Wychowanie nauczające, służące resocjalizacji to stymulowanie wzmacnianie uczenia się reedukującego rezultaty uczenia się wykolejającego oraz stymulowanie i wzmacnianie uczenia się edukującego w zakresie dotąd zaniedbanych zdolności i skłonności. Wychowanie rozwijające, służące resocjalizacji to ułatwianie i inspirowanie spontanicznej aktywności sprzyjającej rozwojowi życiowych dążeń i pasji, na tyle silnych, że wychowanek dla nich gotów jest walczyć ze swoim egocentrycznym i socjocentryCznym egoizmem i na tyle cennych społecznie, że w oparciu o nie wychowanek jest w stanie łączyć się z grupą konstruktywną wobec społeczeństwa.

error: Content is protected !!