Realność i funkcja społeczna celów wychowawczych

Zdaniem Z. S. Wygotskiego, odpowiednio wcześnie rozpoczęte i konsekwentnie realizowane oddziaływanie, respektujące cele wychowania, może znacznie przyspieszyć i wzbogacić rozwój organizmu i osobowości. Chodzi tu, rzecz jasna, o rozwój zgodny z ideałem wychowawczym stanowiącym konsekwencję przyjęcia ideału społecznego, postulowanego przez autorów Manifestu Komunistycznego. Realne jest więc zarówno realizowanie celów związanych z optymalnym uspołecznieniem, czyli z optymalną akomodacją, jak i celów, których realizacja zbliża do optymalnej własnej integralności, czyli do optymalnej asymilacji. A wskazując na realność urzeczywistniania celów sprzyjających rozwojowi osobowości, którą cechują tendencje homeostatywne, coraz konsekwentniej sprzyjające optymalnemu uspołecznieniu, zgadzam się z koncepcją osobowości reprezentowaną przez J. Reykowskiego. Cytowany autor twierdzi bowiem, że jakkolwiek, struktura osobowości, w swych wyjściowych formach, jest zdeterminowana przez oddziaływanie społeczne, to równocześnie osobowość posiada zdolność przekształceń i tworzenia nowych organizacji nie stanowiących prostego odtworzenia tego, co na człowieka oddziaływało. Celów wychowawczych wynikają nie tylko realności poszczególnych celów, ale i rozważenia realności ich łącznego realizowania. Jest to sprawa o tyle ważna, iż dzięki jej poprawnemu rozwiązaniu unikamy niebezpieczeństwa konfliktu między zamierzonymi celami wychowawczymi, co oczywiście powoduje nierealność programu w zakresie celów przez ten program wyznaczonych. Tymczasem każda metodyka wychowania, a więc także metodyka wychowania resocjalizującego, jest ściśle związana z programem wychowania. Metodyka wychowania ma bowiem dostarczać rozwiązań realizacyjnych odnoszących się do urzeczywistniania określonego systemu celów wychowawczych.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!