Psychoterapia

Jak wynika z analizy wykolejenia społecznego młodzieży, stan zdrowia psychicznego tej młodzieży trudno uznać za zadowalający. I jakkolwiek nie jest to młodzież, którą trzeba zaliczyć do osób o silnej nerwicy, wykazującej tendencję zmierzającą do dezintegracji negatywnej, czy też zakwalifikować jako skrajnie impulsywnych psychopatów to jednak niepodobna nie dostrzec w zachowaniu młodzieży wykolejonej społecznie cech wyraźnie patologicznych. Zaliczymy do nich: nasilenie psychopatycznych ustosunkowań (skrajny egoizm i aktywna wrogość); wzmożony poziom strachu, przybierającego formę bądź przestrachu (strach przed niebezpieczeństwem spostrzeganym), bądź lęku obiektywnego (strach przed określonym niebezpieczeństwem oczekiwanym), bądź lęku subiektywnego (strach przed nieokreślonym niebezpieczeństwem oczekiwanym); nadpobudliwość (reakcja zbyt silna w stosunku do bodźca) przeważnie sensoryczno-ruchowa. Nie można także pominąć faktu, że znaczna część młodzieży wykolejonej społecznie to młodzież, która uległa alkoholizmowi, narkomanii, prostytucji (heteroseksualnej lub homoseksualnej), skłonnościom do samookaleczeń i tendencjom sadomasochistycznym. Należy więc podkreślić, że oddziaływania resocjalizujące nie są możliwe bez stosowania odpowiedniej psychoterapii. Mówiąc zaś o psychoterapii mamy na myśli oddziaływanie lecznicze przy pomocy środków symbolicznych oraz stwarzanie warunków, które stosowanie tych środków umożliwiają.
Ostatecznym celem psychoterapii (niezależnie od stosowanej strategii i procedury oraz przyjętych założeń teoretycznych) jest zawsze takie zaktywizowanie pacjenta, aby stał się zdolny i skłonny do samodzielnego rozwiązywania swoich problemów życiowych. Psychoterapia jest więc nie tylko działalnością leczniczą, ale i rozwijającą osobowość, eliminującą przeżycia nieświadome i zastępującą je świadomym realizowaniem życiowych dążeń. „Takie sposoby psychoterapeutyczne pisze S. Szuman jak perswazja, sugestia, hipnoza, psychoanaliza, uświadomienie co do przyczyn i źródła urazu czy konfliktu, związanie pacjenta z osobowością lekarza na czas leczenia itp. to są wszystko tylko środki pomocnicze i kroki wstępne w leczeniu. Jedyny sposób wrócenia zdrowia osobowości ludzkiej polega bowiem na przywróceniu tej osobowości mądrych i silnych rządów nad sobą, czyli na wykształceniu i urabianiu charakteru w tych osobowościach, w których on się nie wykształcił należycie lub utracił swoje siły w walce z życiem, czyli sobą samym”.

error: Content is protected !!