Pedagogika resocjalizacyjna w systemie nauk o wychowaniu specjalnym

Interesujące nas tu wychowanie to wychowanie młodzieży, a więc osób przeżywających okres dorastania (od 11-12 do 17-18 roku życia) oraz okres młodości (od 17-18 do 23-25 roku życia). Chodzi przy tym o młodzież mniej lub bardziej niedostosowaną do każdego szerszego układu społecznego, np. państwa, zbiorowości narodowej czy klasowej lub wspólnoty światopoglądowej. A wychowanie takiej młodzieży może być określone jako odmiana wychowania specjalnego, a więc stanowiącego przedmiot pedagogiki specjalnej, zwana wychowaniem resocjalizującym czyli wychowaniem, którym zajmuje się pedagogika resocjalizacyjna. Należy podkreślić, że nie każde wychowanie specjalne jest wychowaniem resocjalizującym. Wychowaniem specjalnym jest wychowanie niewidomych (stanowiące przedmiot tyflopedagogiki), głuchych (zajmuje się nim surdopedagogika), upośledzonych w zakresie narządów ruchu (które jest przedmiotem nauki o rehabilitacji inwalidów upośledzonych ruchowo), upośledzonych umysłowo (problematykę tego wychowania podejmuje oligofrenopedagogika), czy przewlekle chorych (ich wychowanie znajduje się w centrum uwagi pedagogiki terapeutycznej), mimo że nie nazwiemy żadnego z tych odmian wychowania specjalnego wychowaniem resocjalizującym. W specjalnym wychowaniu resocjalizującym istotnym źródłem czynności osoby wychowywanej, świadczących o jej niedostosowaniu do społeczeństwa, nie są bowiem cechy psychiczne warunkujące brak wymaganego minimum zdolności; jest nim brak wymaganego minimum skłonności do respektowania systemu wartości i norm obowiązujących w społeczeństwie. Niemniej jednak wszystkie wymienione wyżej w związku z przedstawionymi odmianami wychowania specjalnego kategorie osób są przedmiotem wychowania specjalnego, ale tylko
o tyle, o ile są to osoby aktualnie lub potencjalnie nieprzystosowane do każdego społeczeństwa.

error: Content is protected !!