Nie każde więc wychowanie resocjalizujące może być nazwane wychowaniem specjalnym

Będzie nim wyłącznie wychowanie osób odznaczających się mniej lub bardziej utrwalonym antagonistycznym ustosunkowaniem się do norm regulujących współżycie społeczne ludzi należących do takich lub innych społeczeństw (narodowych, klasowych, państwowych, skupiających ludzi uznających tę samą ideologię). Chodzi tu więc o wychowanie osób nie respektujących norm żadnego szerszego społeczeństwa bądź ze względów asocjalnych, bądź ze względów dyssocjalnych. W pierwszym wypadku w grę wchodzi łamanie norm przez osobę osobiście egoistyczną i egocentryczną, w drugim przez osobę społecznie egoistyczną i egocentryczną, to jest osobę solidarną z grupą, której normy wyrażają egoistyczny i egocentryczny stosunek wobec społeczeństwa. Zarówno osoby asocjalne, jak i dyssocjalne, są to osoby niedostosowane do każdego społeczeństwa, podobnie jak są nimi osoby niewidome, głuche, upośledzone w zakresie narządów ruchu, upośledzone umysłowo czy przewlekle chore. Tak zatem wychowanie każdej kategorii osób niedostosowanych do każdego społeczeństwa jest wychowaniem specjalnym, a wychowanie młodzieży asocjalnej i dyssocjalnej należy nazywać specjalnym wychowaniem resocjalizującym, odróżniając je od wychowania resocjalizującego, które specjalnym nie jest. (Wychowanie dostosowujące Indian do norm np. społeczeństwa amerykańskiego lub kanadyjskiego, Cyganów do norm społeczeństwa np. polskiego lub węgierskiego, czy Świadków Jehowy do norm społeczeństw, w których istnieje powszechny obowiązek służby wojskowej). Tak więc o metodyce, którą się tu zajmujemy, należałoby, ściśle rzecz- biorąc, mówić jako o metodyce specjalnego wychowania resocjalizującego. Pamiętając o tym, będziemy jednak, dla uproszczenia, stosować termin: metodyka wychowania resocjalizującego.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!