Metodykę wychowania interesują więc twierdzenia, które ustalają zależności między:

Zdarzeniami składającymi się na warunki i przebieg czynności wychowawcy, zdarzeniami składającymi się na czynności wychowanka, zdarzeniami, które są osobowościowymi skutkami interakcji między wychowawcą a wychowankiem i mogą być potraktowane jako zadania działań wychowawczych, czyli funkcje układu wychowawczego. Wynika stąd, że sformułowania (pojęcia, twierdzenia, oceny), którymi posługuje się metodyka wychowania, można by charakteryzować dwojako,  albo też ze względu na zajęte stanowisko wyróżnić dwie ich odmiany. Po pierwsze, można by mówić o sformułowaniach opisowo-wyjaśniających, czyli takich, które zawierają wiedzę o tym, co jest, i w związku z tym opisują i stanowią element określonych pojęć, twierdzeń i ocen opisujących i wyjaśniających rzeczywistość. Po drugie, można by mówić o sformułowaniach normatywnych, które informują o tym, co być może i ewentualnie, co powinno, a co nie powinno być, i w związku z tym umożliwiają zmierzające do optymalizacji funkcji projektowanie oraz ocenę istniejącego stanu rzeczy. Na przykład metodyka wychowania, z jednej strony, operuje modelem opisowo-wyjaśniającym postawy pozwalającym badać, a więc opisywać, wyjaśniać i przewidywać określone fakty, z drugiej strony zaś operuje różnymi modelami normatywnymi dotyczącymi osobowości wychowanków.

error: Content is protected !!