Metodyka wychowania, wskazując na sformułowania normatywne

Łatwo dostrzec, że tak rozumiane sformułowania opisowo-wyjaśniające i sformułowania normatywne są ze sobą ściśle związane, czyli można je ujmować jako dwie funkcje tego samego kompleksu pojęć, twierdzeń i ocen. Rzecz bowiem w tym, że metodyka wychowania, wskazując na sformułowania normatywne, stara się określać wzorce, które mogą ukierunkować działalność praktyczną. Każde zaś naukowe sformułowanie opiera się na twierdzeniach opisowo-wyjaśniających, wyrażających naukową wiedzę o rzeczywistości stanowiącej przedmiot i cel naszych oddziaływań. Ale metodyka wychowania musi dysponować nie tylko odpowiednimi modelami (i związanymi z nimi twierdzeniami i ocenami), których oryginałami są np. rzeczywiste układy wychowawcze oraz modelami zadań dopasowanych do elementów rzeczywistości, których przekształcenie ma być rezultatem funkcjonowania tych układów. Musi ona także dysponować modelami, których odpowiednikiem jest działalność wychowawcza, a więc działalność polegająca na stwarzaniu faktów wychowawczych za pomocą układu wychowawczego. Łatwo przecież zauważyć, że w wychowaniu zdarzenie składające się na socjalizującą wychowanka jego aktywność są zawsze poprzedzone zdarzeniami składającymi się na samo działanie wychowawcy i że np. inicjowanie faktów wychowawczych i tworzenie układów wychowawczych zależy od czynności osób wychowujących. Wolno więc powiedzieć, że chcąc projektować własne jakiekolwiek skuteczne działanie wychowawcze, warto mieć jego odpowiedni model pojęciowy i związane z nim zalecenia. W tym zaś przypadku model ten dotyczy już nie dzieła czy wytworu, ale samego sprawcy i jego czynności sprawczych.

error: Content is protected !!