Komunikacja i integracja

W przypadku struktury instytucji chodzi przede wszystkim o odpowiednie rozmieszczenie ludzi. Rozmieszczenie to powinno umożliwić efektywne organizacyjne komunikowanie się, zapewniające pozytywną kooperację działań. Jest to komunikowanie się organizujące współdziałanie, w którym każdy członek systemu otrzymuje wszystkie informacje i może wysłać wszystkie informacje, których przepływ warunkuje wspólne wykonanie zadania.
Mówiąc o informacji, stanowiącej treść komunikacyjnej struktury każdej instytucji, wypada stwierdzić, że jej znaczenie jest co najmniej dwojakie. Po pierwsze, ukierunkowuje (komunikuje, co należy robić) ona działania członków systemu instytucjonalnego, a po drugie pobudza ich (zachęca, rozbudzając emocje) do działania. Powiemy więc, że sygnały przekazujące informacje i warunkujące funkcjonowanie instytucji nie tylko wskazują na czynności, które mają być wykonane, ale i na konsekwencje wykonania lub niewykonania tych czynności. Muszą to być konsekwencje ważne z punktu widzenia systemu wartości i potrzeb adresatów, jeżeli świadomość tych konsekwencji ma ich skłonić do odpowiednich działań.
Powiemy zatem, że funkcjonowanie instytucji zależy nie tylko od struktury komunikacyjnej, ale i od pobudzającej wartości informacji, która dzięki tej strukturze dociera do członków instytucji. Należy więc stwierdzić, iż funkcjonowanie instytucji wychowawczej, np. zakładu poprawczego, zależy nie tylko od tego, czy jej członkowie (wychowawcy, nauczyciele, psycholog i lekarze) są zdolni odbierać informacje warunkujące kooperacje oraz odpowiednio na nie reagować, a więc czy są odpowiednio przysposobieni operacyjnie do interpretowania sygnałów i wykonywania czynności zgodnie z odebraniem ukierunkowania, nadanym przez kierownictwo zakładu.

error: Content is protected !!