Istota i zakres uczenia się

Tak więc wzór aktywności, jeśli ma być przyswojony, musi być nie tylko zrozumiale zaprezentowany, ale i odpowiednio doświadczony. Układ socjalizujący powstaje więc dopiero wtedy, kiedy czynności, składające się na aktywność określoną danym wzorem, są odpowiednio często powtarzane, bądź odpowiednio intensywnie przeżyte, a równocześnie skojarzone z ich symboliczną prezentacją. Powiemy więc, że przyswojenie wzoru aktywności wymaga czynności ćwiczących czyli ćwiczenia. Oczywiście ćwiczenie, to jest powtarzanie określonych czynności lub intensywność przeżyć związanych z tymi czynnościami, lub jedno i drugie, jest tym bardziej prawdopodobne, im bardziej człowiek jest stymulowany do ćwiczenia. Równocześnie chodzi o to, by wzorcowa aktywność była powtarzana w czynnościach angażujących różne układy elementów procesów psychicznych, regulujących zachowanie się człowieka. Jeśli więc wzór aktywności ma się niejako „odcisnąć” w mózgu osoby wychowywanej, powinien się wyrazić nie tylko jako wzór poprzez ową osobę poznany, ale i przeżyły emocjonalnie. Istotne jest zatem, by układ, o którym mówimy, był nie tylko układem prezentującym i stymulującym, ale i uczącym. Charakteryzując uczące oddziaływanie omawianego układu, jak» istotną cechę oddziaływania socjalizującego, powiemy, że wynikiem uczenia jest mniej lub bardziej trwała zmiana w zachowaniu, która występuje jako efekt uczenia się, wywołany ćwiczeniem uwarunkowanym przez wpływ takiej lub innej sytuacji. „W takim stwierdzeniu piszą F. R. Hilgard i D. G. Marquis zarówno zmienna zależna (zmiany w zachowaniu), jak i zmienna niezależna (ćwiczenie) są dość obiektywne. Sam termin uczenie się odnosi się do nieobserwowalnej zmiennej pośredniczącej, wiążącej te dwa zbiory obserwowalnych zdarzeń”.

error: Content is protected !!