Defekty rozwoju

Zahamowania spowodowane czynnikami biologicznymi i środowiskowymi oraz spowodowane tymi samymi kategoriami czynników zaburzenia rozwoju, to jest niekorzystne dla ostatecznych Wyników rozwoju dysproporcje w zakresie tempa i nasilenia rozwojowego określonych dyspozycji i funkcji przedstawione przez Halinę Spłonek (1973) nie są jednak powszechne w populacji młodzieży wykolejonej społecznie i te z nich, które cechują jedną część tej młodzieży, nie odnoszą się do innej i vice versa. Istnieją jednak zaburzenia rozwoju charakterystyczne dla wszystkich osób wykolejonych społecznie, a nasilenie tych zaburzeń jest pozytywnie skorelowane z nasileniem jakiejkolwiek formy wykolejenia społecznego. Rzecz w tym, że zarówno egoizm egocentryczny, jak i egoizm socjocentryczny, które o ile przybierają formę ujawnionego publicznie łamania norm współżycia społecznego bywają określane jako: asocjalność (egoizm egocentryczny) i dyssocjalność (egoizm socjocentryczny), stanowią dwa warianty zaburzenia psychicznej homeostazy. I każdy z tych wariantów, im bardziej jest nasilony, tym ewidentniej blokuje rozwój osobowości i uniemożliwia aktywność twórczą. M. F. Wiedienow i W. I. Kremianski twierdzą, że tendencja rozwojowa, cechująca taki system, jakim jest człowiek, może przybierać nie tylko formę rozwojowej tendencji postępowej, ale i rozwojowej tendencji wstecznej. Określając każdą odmianę tej ostatniej jako swoiste zaburzenie rozwoju (ujemną dewiację rozwojową) powiemy, że dotyczy to także zaburzenia, doniosłego dla socjalistycznego postępu społecznego, rozwoju homeostazy. Tendencją wsteczną jest zarówno skrajna dominacja akomodacji psychospołecznej, czyli egoizmu socjocentrycznego (dyssocjalności), jak i skrajna dominacja asymilacji psychospołecznej, czyli egoizmu egocentrycznego (asocjalności).

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!