Czynności osoby wychowującej i czynności osoby wychowywanej

Wychodzimy z założenia, że fakt wychowawczy istnieje dopiero wtedy, kiedy mamy do czynienia nie tylko ze zdarzeniem będącym czynnością wychowawcy. Chodzi przy tym o to, aby te zdarzenia wychowawcze były odpowiednio ustrukturalizowane, a więc o to, by między owymi zdarzeniami istniała odpowiednia zależność funkcjonalna. Rzecz w tym, by czynność wychowawcy wywołała określoną czynność wychowanka i by łącznym rezultatem obu tych czynności były odpowiedni« zmiany w zachowaniu i osobowości wychowanka. O fakcie wychowawczym mówimy więc dopiero wówczas, gdy między zdarzeniami wychowawczymi, to jest między czynnościami wychowawcy a czynnościami wychowanka, istnieją wymienione wyżej zależności. Mając do czynienia z faktem wychowawczym możemy mówić zarówno o podmiotowym jego aspekcie (czynność wychowawcy), jak i o jego aspekcie przedmiotowym (czynność wychowanka). Stoimy więc na stanowisku, że wykonywanie czynności, która ze względu na jej ukierunkowanie oraz zastosowane środki ma charakter czynności wychowawczej, nie jest jeszcze wystarczające do stwierdzenia faktu wychowawczego. Nie ma np. faktu wychowawczego wówczas, gdy uczeń nie słyszy, co do niego mówi nauczyciel, albo gdy wychowanek nie orientuje się, za co wymierzono mu karę. Faktem wychowawczym będzie natomiast wypowiedź nauczyciela, który informując ucznia o sposobie rozwiązania danego zadania matematycznego wzbogaca jego wiedzę. Faktem wychowawczym będzie również pochwała udzielona wychowankowi zakładu poprawczego, utrwalająca u tego wychowanka postulowane przez wychowawcę ustosunkowania się do zleceń i norm wyrażających’ określone oczekiwania społeczne.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!