Cele wychowawcze jedynie wtedy tworzą system, kiedy nie są między sobą kolizyjne

Jakie kolizje między celami wchodzą w grę i powinny być eliminowane? S. Nowak powiada, że musimy się liczyć z tym, że program nasz może być wewnętrznie sprzeczny logicznie, to znaczy, iż chcielibyśmy, aby wychowanek nasz pewną cechę C zarazem posiadł, jak też i jej nie posiadał, bądź też aby posiadł jakąś cechę C2, która jest logicznym przeciwieństwem cechy. Sprawa wydawałaby się tak oczywista, że w ogóle nie warta przypomnienia gdyby nie to, iż w wielu, nawet zredagowanych na piśmie, programach wychowawczych sprzeczności te dają się zauważyć. Postulujemy na przykład, aby wychowanek zachował indywidualną samodzielność sądu, ale by zarazem w pełni posłuszny był wartościom grupowym”. Istotnie może się wydawać, że optymalna akomodacja psychospołeczna, czyli optymalne uspołecznienie, oraz optymalna asymilacja psychospołeczna, czyli optymalna integralność osobowości, są to siły dynamiczne, które w swej funkcji integrującej są siłami zasadniczo wobec siebie sprzecznymi. Istotnie są to przeciwieństwa, ale jest to ten rodzaj przeciwieństwa, o którym przedstawiciele myśli marksistowskiej powiadają, że stanowi jedność przeciwieństw warunkującą postęp. Rzecz w tym, że zharmonizowanie tendencji do zjednoczenia się ze światem z tendencją do zachowania i rozwoju własnej indywidualności jest możliwe, ale tylko dzięki działalności twórczej.

error: Content is protected !!