Asymilacja polega na zachowaniu własnej integralności

Według W. Cannona, twórcy koncepcji homeostazy (termin pochodzi od słów greckich: homoios podobny, stasisstan), homeostaza oznacza pewną charakterystyczną właściwość istot żywych, od której zależy ich istnienie i rozwój. Właściwość ta polega na zdolności i skłonności do utrzymania integralności (jedności i identyczności oraz niepowtarzalności) własnego środowiska wewnętrznego, choć dzięki dostrajaniu się do środowiska zewnętrznego i mimo zmian, które w tym środowisku zachodzą. Można by powiedzieć, że homeostaza jest rezultatem dwóch tendencji: asymilacji i akomodacji. Asymilacja polega na zachowaniu własnej integralności mimo ingerencji otoczenia zewnętrznego, choć także dzięki środowisku zewnętrznemu, skąd ostatecznie każda jednostka żywa czerpie niezbędną dla jej egzystencji i rozwoju sumę energii i informacji. Akomodacja polega natomiast na zachowaniu niezbędnych kontaktów ze środowiskiem zewnętrznym, mimo izolującej od tego otoczenia funkcji środowiska wewnętrznego, choć także dzięki środowisku wewnętrznemu, które jako rezerwuar energii i informacji umożliwia proces akomodacji. W nawiązaniu do pojęcia homeostazy, ujmowanej od strony biologicznego funkcjonowania organizmu, J. M. Fletcher opracował (1942) a następnie H. Toch i A. H. Hastrof rozwinęli psychologiczną koncepcję homeostazy. Homeostaza w sensie psychospołecznym polega na zachowaniu równowagi między dwoma integrującymi osobowość siłami dynamicznymi.

error: Content is protected !!