Analizując procesy uczenia się można powiedzieć, że:

Mimo ich różnorodności i rozmaitego stopnia komplikacji, uczenie się stanowi rezultat doświadczeń odpowiednio częstych i oczywistych, które przybierają formę bądź uczenia się związanego z tzw. warunkowaniem klasycznym, bądź też formę uczenia się związanego z tzw. uczeniem się instrumentalnym. Analiza uczenia się instrumentalnego (warunkowanie instrumentalne) wiąże się z tradycją W. Bechterewa,, natomiast analiza uczenia się klasycznego (klasyczne warunkowanie) wiąże się z tradycją I. P. Pawłowa. W pierwszym wypadku mamy do czynienia z wytwarzaniem się związku między nagradzaniem lub karaniem reakcji a zwiąkszeniem się lub zmniejszeniem prawdopodobieństwa analogicznego reagowania w sytuacjach dotąd obojętnych, ale podobnych do tych, po których miało miejsce nagradzanie lub karanie. W drugim wypadku współwystępowanie bodźców neutralnych z bodźcami przyjemnymi lub przykrymi powoduje, iż bodźce dotychczas obojętne stają się bodźcami nieobojętnymi i zaczynają wywoływać reakcję analogiczną do reakcji na wywołujące je w przeszłości bodźce przyjemne lub przykre. Mimo niewątpliwych różnic, jakie istnieją pomiędzy uczeniem się klasycznym a uczeniem się instrumentalnym, oba te procesy mają wiele cech wspólnych, tak że można uznać je za dwie różne formy procesu uczenia się. Z drugiej jednak strony, brak dotychczas analiz wystarczających do operatywnego w sensie metodologicznym oznaczenia wspólnych cech obu rodzajów warunkowania. Przyjmujemy więc, że dla wyjaśnienia, w jaki sposób pewne neutralne uprzednio bodźce nabierają funkcji bodźców utrwalających pewne reakcje, trzeba się posłużyć twierdzeniami dotyczącymi uczenia się klasycznego, natomiast dla wyjaśnienia, w jaki sposób następują doświadczenia powodujące utrwalanie jednych reakcji a zanikanie innych, należy odwołać się do twierdzeń dotyczących uczenia się instrumentalnego.

error: Content is protected !!