akomodacja

To znaczy dążenie do kooperacji z otoczeniem, określane również jako dążenie do zjednoczenia się ze światem i do uniknięcia własnej izolacji i zbędności. Po drugie taką siłą jest asymilacja, czyli dążenie do obrony własnej integralności, określane również jako dążenie do zachowania własnej indywidualności, akcentowania własnej niepowtarzalności i oryginalności. Już w 1953 r. C. A. Mace ukazał doniosłość społeczną rozwoju osobowości, polegającego na kształtowaniu się, na coraz wyższym poziomie, każdej z wyżej wymienionych sił dynamicznych.  Ale dopiero socjalistyczna koncepcja osobowości i jej relacji wobec społeczeństwa i kultury (Leontiew 1961) oraz koncepcja rozwoju organizmu i psychiki człowieka zdolnego i skłonnego do oddziaływania na społeczeństwo, respektującego ideał społeczny prezentowany przez autorów Manifestu Komunistycznego (Wygotski 1971), pozwoliły ukazać optymalne uspołecznienie (socjalistyczna akomodacja) oraz rozwój osobowości ukoronowany twórczością na miarę tego uspołecznienia (socjalistyczna asymilacja) jako homeostazę, cechującą człowieka socjalizmu. Stanowiąc cel wychowawczy naczelny w programie (systemie) wychowania socjalistycznego, tego rodzaju homeostaza jest dynamicznym stanem osobowości, który, perspektywicznie rzecz biorąc, przekształca się w rzeczywistość optymalną progresywnie zarówno w sensie psychicznym, jak i społecznym.

Cześć, mam na imię Andrzej i witam Cię na moim blogu! Znajdziesz tu wiele ciekawych wpisów na temat rodziny, życia społeczeństwa a także wiele innych! Polecam!
error: Content is protected !!